Ik leer ze provocatieve basistechnieken om elkaar te coachen zodat ze wat meer voor zichzelf gaan staan. En wat is dan je insteek? Juist: deurmat zijn is het mooiste dat er is! De vorige keer gaf ik ze als huiswerk mee: verzamel zoveel mogelijk informatie over de perfecte deurmat. Waaraan herken je er één als je haar ziet? Dat was natuurlijk niet zo moeilijk, ze hoefden alleen maar in de spiegel te kijken… Hieronder vind je hun geweldige opsomming.  Met dit materiaal speelden ze vervolgens kleine toneelstukjes voor elkaar waarin ze alles enorm moesten overdrijven… Geweldig voor hen om te relativeren en ja, ik geef het toe, ik was ook niet geheel ongelukkig…

Maar goed, we beginnen met het belangrijkste: kleding. Hoe kleedt de perfecte deurmat zich? In ieder geval geen felle kleuren! Nee, onopvallend. Beige, bruin, grijs: stemmige kleuren. Weinig contrast. Broekrok. Platte schoenen. Géén make-up. Of juist heel veel make-up, maar dan alleen maar om anderen te pleasen! Doorsnee kapsel, degelijke tas.

Houding
Welke houding heeft ze? In ieder geval zodanig dat ze ze min mogelijk ruimte inneemt en kostbare zuurstof van anderen gebruikt… Dus ineengedoken, afhangende schouders, zoekt weinig oogcontact. Wel alert: waar kan ik helpen? Ze bloost veel al kun je dat niet goed zien omdat ze haar hoofd naar beneden heeft. Ze heeft haar armen en benen zo veel mogelijk over elkaar om maar weinig ruimte te gebruiken: die is beter aan anderen besteed. Hoe beweegt de ideale deurmat zich? Volgens de aanwezige dames is ze in ieder geval nerveus, zit ze op het puntje van haar stoel, kletst ze veel over niet ter zaken doende dingen. Ze loopt, nee trippelt veel met kleine pasjes. Doet veel denken aan Edith Bunker!

Gedrag
In gezelschap is ze rustig op de achtergrond, helpt, doet alvast de afwas. Ze kan goed luisteren en is empatisch. Ze offert zich op. “Neem jij die twee laatste stukjes kaas maar!”. En als ze praat dan in ieder geval niet het hoogste woord! Ze stopt netjes met praten als een ander zijn mond opendoet om wat te zeggen. En ze wacht netjes op haar beurt, die niet zo vaak komt trouwens…. Maar mocht die toch komen, dan praat ze snel en op een hoge toon om de pauze tussen de zinnen van anderen te vullen…. om vooral te zeggen dat ze het eens is met de ander. Volgens de aanwezige experts vertelt ze onder geen beding haar eigen mening!

En dan, de deurmat uitspraken top tien:

1. Sorry
2. Maakt niet uit, joh
3. Zeg jij het maar
4. Vind je dit leuk of vind je dat leuk?
5. Als jij het maar naar je zin hebt
6. Dan doen we het wel een andere keer
7. Eigenlijk kan ik niet, maar…
8. Dankjewel
9. Alsjeblieft
10. Ga jij maar vast, ik doe wel ….

Tot zover de mening van de specialistes…. waarvan er één haar ervaringen tot dusver hier online bijhoudt.

Mis je iets? Voeg dan vooral toe!

Juryvoorzitter Professor Gilbert Silvius (lector Hogeschool Utrecht) overhandigde de prijs en felicitaties.

Uit het lovende juryrapport: ‘…De jury is van mening dat PROVOKIDO een verfrissende en boeiende toevoeging is aan het vakgebied van project- en verandermanagement. Provokido laat op een uitstekende wijze zien dat het vakgebied van project- en verandermanagement nog heel veel kan leren van andere vakgebieden.

Het wekt onmiddellijk de nieuwsgierigheid op om deel te nemen aan het spel. De jury ziet deze verfrissende aanpak van provocatief coachen en van het ontwikkelde spel als uitbreidingen van de gereedschapskist van project en verandermanagers.

Met Provokido als bagage zijn zij in staat om met humor en provocatie belemmeringen weg te nemen.

De manier waarop de kennis wordt aangereikt, middels spelvorm en certificeringen, maakt het gemakkelijk om deze te verwerven. Eenmaal geleerd is deze kennis door project- en verandermanagers dan ook gemakkelijk in te zetten. Het is daarmee bruikbaar en herbruikbaar.

Het gebruik van humor binnen de methodiek zorgt ervoor dat er veel meer gezegd kan worden (door de nar) binnen een verandertraject dan normaal het geval zou zijn. Humor is hard nodig in onze wereld waar niet zoveel te lachen valt.’

De Jury bestond uit de volgende experts:

Ben v Berkel | Vandaag is Anders

Carolien Beerlage | Van Aetsveld

Dick Croes | Achmea

Titus Bekkering | P2 ManagersRene Corjanus | WMPA

Rudy Kor | Twijnstra & Gudde

Ron van Vuuren | Joulz

Wim van de Kant | Van Aetsveld

Elfi de Wit | P2 Managers

Wij zijn natuurlijk apetrots op deze prijs! Een erkenning en aanmoediging om op de ingeslagen weg door te gaan.

“Ik streef ernaar om mezelf spiritueel te ontwikkelen”. Ik streef ernaar….. Dat klinkt al heel doelgericht en ‘niet lullen maar poetsen’. Dat staat dan wel erg in contrast met spiritualiteit waarbij je vooral voor de rust in jezelf gaat en acceptatie van wie je bent. Het werd ook gezegd op een hele daadkrachtige manier. Zo van: “niemand houdt mij tegen!”.

Daar bleek dan ook precies de kern van het probleem te zitten. Rennen, rennen, rennen en nooit rust.

“Ik moet mijn verhaal ff kwijt. Ik vertel het niet omdat ik medeleiden zoek,please don’t”
Deze zin is van een forum over depressie. “Ik moet even mijn verhaal kwijt.”.  Dat klinkt niet heel erg in verbinding, of je het leuk vindt of niet, het verhaal gaat verteld worden! . Normaal zou je beginnen met dat je iets wilt delen of dat je bijvoorbeeld graag je verhaal wilt vertellen.
En dan stuk twee: “Ik vertel het niet omdat ik medeleiden zoek.”. Ook al vreemd. Waarom zou een lezer dat denken? Dit klinkt al als zoiets van “Je moet niet dat ik het niet aan kan!”. En dat terwijl je in een depressie zit…  En waarom vertel je je verhaal dan? Als steun voor anderen? Maar dan begin je je zin niet zo.

Het zou dus maar zo kunnen dat deze persoon niet accepteert dat hij/zij het niet meer trekt en eigenlijk gewoon een arm om zich heen wil of professionele hulp. Als dit het thema van deze persoon is (geen hulp willen accepteren en het allemaal zelf willen doen), is dat een goede verklaring voor een depressie.

Door de eerste zin hardop tegen jezelf en de klant te herhalen komen de associaties en conclusies, zoals ik ze hierboven trek, vanzelf bij je naar boven. En aan de klant kun je zien of dat wat je zegt klopt (je ziet als eerste vaak een sterke reactie in de lichaamstaal). Alhoewel je geen 100% score haalt bij de eerste zin blijkt echt bizar vaak de kern van een probleem al in die eerste zin verpakt te zitten.

• slechte onderlinge relaties

• schrijnend gebrek aan humor

• geen enkele uitdaging

Ken jij toevallig een organisatie waar een of meerdere van deze factoren ontbreken? Geef je er zelf leiding aan ? Of ben je slachtoffer van zo’n organisatie? Neem dan direct contact op met het Provokido Team.

De overheid bezuinigt nu sterk en het welzijnswerk moet dus véél goedkoper. Zeg maar: op de schop. Hoe krijg je dat voor elkaar? Het antwoord: meer burgerkracht. De ‘zwakkere’ nederlanders die voorheen geholpen werden moet het nu zélf gaan doen. Ze moeten probleemeigenaar worden in plaats van client.

Dit betekent nogal wat voor al die welzijnsprofessionals en gemeenteambtenaren! Nu sleuren ze nog voortdurend aan mensen om ze in beweging te krijgen. Starten ze project waar niemand om vraagt. Bedenken ze voor andere mensen wat goed voor ze is. Waarom doen ze dat? Laat ik voorop stellen dat ze dit in alle oprechtheid, met grote inzet en met een uiterst positieve intentie doen. Maar hun uitgangspunten zijn niet meer van deze tijd. Ze gaan ervan uit dat mensen kwetsbaar zijn en dat je ze moet helpen en tegen zichzelf beschermen. En ja, welk gedrag en oplossingen krijg je dan?

Mijn eerste voorstel: geef de nederlandse welzijnsprofessional een nieuw uitgangspunt: “Mensen zijn sterker dan ze zelf denken.” Als je hierin gelooft, wat voor nieuw gedrag en oplossingen zijn er dan mogelijk? Juist, je mobiliseert dan de eigen kracht van de ander veel meer.

Een “nieuw uitgangspunt”, dat is makkelijk gezegd. Hoe krijg je 70.000 welzijnsprofessionals zover dat ze het ook gaan dóen? En daarvoor is mijn tweede voorstel: we trainen ze in de provocatieve stijl van begeleiden. Een compleet andere manier om mensen in beweging te krijgen. Niet meer sleuren en trekken maar mensen uitdagen om het vooral zelf te doen. Of, meteen maar in de provocatieve stijl: “dat kunnen jullie toch niet meer, op jullie leeftijd lukt het nog net om de geraniums elke dag water te geven… “.

Natuurlijk ga je mensen niet afzeiken. Nee, naast de uitdaging zorg je ervoor dat je veel humor en zacht menselijk contact gebruikt. En dat laatste is natuurlijk geen enkel probleem voor de welzijnswerker…

Meer weten over de provocatieve stijl van begeleiden en hoe je daar goed in wordt? Kijk nu op www.provokido.nl.

http://www.youtube.com/watch?v=tJgMueh-zLM

Gebruik jij veel humor in jouw werk met cliënten? Zoja, hoe pak je dat dan aan?

We zien uit naar jouw reactie op ons forum!

Het Provokido team

Nederland kent een ‘afrekencultuur’ als het gaat om mislukkingen, die dan ook door de ‘mislukkeling’ zelf, uit angst of schaamte, niet aan de grote klok worden gehangen. En dat terwijl iedereen kan profiteren van eigen falen of dat van anderen. Toch: middelmatige successen staan in hoger aanzien dan gedurfde pogingen. Onderhouden lijkt belangrijker dan ONDERNEMEN.

De geschiedenis bewijst keer op keer dat uiterst waardevolle ervaring eerder uit mislukkingen dan uit successen voortkomt: fouten maken MOET!
Mislukkingen kunnen beslist waardevol zijn; mensen kunnen leren van falen en bovendien anderen inspireren om initiatieven te ontplooien, of wel: falen is een optie!

Zonder mislukkingen geen vooruitgang.  Het Instituut voor Briljante Mislukkingen wil door verhalen, filmpjes, interactieve workshops, seminars en roadshows een klimaatverandering bereiken; een positieve houding ten opzichte van mislukkingen bevorderen. Als eerbetoon aan uitvinders en doorzetters. En om alle anderen uit te dagen…

Dus voel jij jezelf een loser,  mislukkeling en nietsnut dan ben je waarschijnlijk erg goed bezig. Je zit dicht tegen succes aan. Ga zo door en houd vol! Op de website van briljante mislukkingen kun je meedingen naar de prijsvraag voor de briljantste mislukking van 2011. Maar pas op het valt niet mee om die te winnen !

Een mooie, korte methodiek hiervoor is de Provocatieve bijnaam. Dit is het recept:”

• Stap in de basishouding (zie andere blogs)
• Vraag naar voor- én achternaam van de cliënt (bv. Leontien de Wit)
• Vraag de cliënt: “wat is je probleem?” (bv. antwoord: “Ik heb een vreselijke baas”)
• Vraag de magische vraag: “Wat is het grootste probleem dat jij hebt met dit probleem?” Je komt nu bij de innerlijke belemmering uit van de cliënt. (bv antwoord: “Ik kan me daar enooooorrrrrm van slag van raken!”)
• Associeer stilletjes of hardop (beter) op deze belemmering; overdrijf, vergroot uit, maak er een cartoon van, een melodrama, etc.. Geef hier een probleem-naam aan, bijvoorbeeld ‘drama queen’. Zeg dit met een stem die past bij het woord en de associatie. Overdrijf!!!!
• Denk nu aan de naam van de cliënt, voor- of achternaam, degene die voor jou het beste matcht met het woord dat je net is ingevallen. Associeer door op beiden en combineer de naam van de cliënt met de probleem-naam. 
• Roep alle binnenkomende ideeën met passende theatrale ondersteuning hardop in het gezicht van de cliënt. Voor het voorbeeld kom ik bijvoorbeeld op: Leontien Drama Queen (rijm is altijd goed), Emotien, Witneusje, Le-ó-ó-ó-ó-n tien, etc.
• Let goed op hoe de cliënt op iedere bijnaam reageert. Hoe harder de cliënt lacht, maar dan wel als een boer met kiespijn, hoe meer ‘on the spot’. Nog beter is dat de cliënt lachend roept: “maar zó ga je mij  niet noemen’!
• Doe dat uiteraard wel; hoe vaker je het inwrijft, hoe groter het protest, hoe groter ook de veranderenergie.
• Begin in het volgende gesprek met meteen met de bijnaam. Je kan niet sneller terzake komen!

Deze methodiek werkt zo sterk omdat je met naamgeving uitdaagt op identiteitsniveau. Etiketten plakt de cliënt maar al te makkelijk op zich zelf. Maar als wij coaches vrolijk, humorvol en overdreven gaan meeplakken, verandert er vaak ineens heel veel….

Enjoy!